Hayat çoğu zaman açıklama yapmıyor.. Bir şeyler oluyor ve insan elinde sadece olanlarla kalıyor. Sanırım anlamak da tam burada başlıyor, biraz kendinle kalabildiğin yerde.

Güçlü görünmeye çalıştıkça insan bazen kendinden uzaklaşıyor gibi. Oysa bazen zayıf olduğunu kabul etmek, kendine dürüst olmak daha gerçek geliyor. Çünkü insan anlamlandıramadığı şeyleri içine atıyor ama onlar bir şekilde geri dönüyor. Nasıl mı? Bazen bir çığlık, bazen içine kapanış.. Biraz cesursan bolca gözyaşı..

Düşünüyorum.. Neden bazı şeyler insana bu kadar ağır geliyor diye. Cevaplar hemen gelmiyor. Ama galiba sormak bile başlı başına bir şey.

Anlamak da her zaman iyi hissettirmiyor zaten. Bazen tam tersi, daha çok sarsıyor. Cünkü bir şeyi gördüğünde ve  onu fark ettiğinde, artık eskisi gibi davranamayacağını da anlıyorsun.

Ama anlamak çözmek demek değil. Zaten her şey değişmek zorunda da değil. Bazen sadece görmek bile yeterli oluyor. İnsan kendine biraz daha az yükleniyor o zaman. Hiçbir şeyi tamamen çözmüyor ama, en azından biraz hafifletiyor.