Sık sık kendimi sıkışmış ve yorgun hissediyorum.. bir yanım ilerlemek isterken, diğer yanım durup nefes almalısın diyor. Karmaşanın ortasında tek dileğim, kendi iç sesimi hissedebilmek..

Çok kaptırdık kendimizi bu karmaşık düzene. Günler birbirine karıştı, kendi ritmimizi kaybettik. Koşuşturmanın içinde bazen kendimizden ödün verdik, bazense durup düşünecek vakit bulamadık. Ama işte o anlar geliyor, zorunlu duraklamalar, kaygının bizi durdurduğu o küçük anlar.. korktuğumuz anlar.. O an ki korku bile bize hala insan olduğumuzu hatırlatıyor.

Bir şeyleri başarıyoruz evet, ama gerçekten istediğimiz şeyleri mi başarıyoruz? Neyi istiyorum, neyi umuyorum, neyi başarıyorum. Attığım adımlar benim için mi yoksa sadece başkalarını tatmin etmek için mi? Bu sorular bazen agır geliyor, bazen duraksatıyor, ama en çok da hatırlatıyor; kendi ritmimi, kendi nefesimi ve kendi yolumu bulmak.. Acaba hala mümkün mü?