Bazen öyle dönemler oluyor ki.. İnsan hayata bakıyor ama kendini göremiyor. Gün başlıyor ama içimde hiçbir şey kıpırdamıyor. Sanki umut diye bir şey var ama bana ait değilmiş gibi..

Sanırım bu his bir anda gelmiyor. İçimde biriken şeyler var.. Söyleyemediklerim, kırıldığım ama sustuğum anlar. Belki de hepsi üst üste gelince insan böyle hissediyor. Neden bu kadar yorgun olduğumu bile bazen kendime açıklayamıyorum.

Dışarıdan bakınca her şey normal gibi ama içimde ağır bir şey var. Sanki bir yük taşıyorum ama ne olduğunu tam bilmiyorum.

Yine de şunu düşünüyorum.. Umut tamamen bitmiyor galiba. Sadece geri çekiliyor. Kendimizi korumak için içimize kapanıyoruz belki de. O yüzden hiçbir şey hissetmiyormuşuz gibi oluyor.

Ama içimde çok küçük de olsa bir şey hala var gibi.. Tam adı umut mu bilmiyorum ama sanki “devam et” diyen bir ses.

Belki de her şeyin düzelmesi için hemen ayağa kalkmak gerekmiyor. Bazen durmak yorgun bir beden için büyük anlam ifade eder..

Kendimi umutsuz hissetsem de, galiba içimde hala bir şeyler var. Ve belki de o küçücük şey, yeniden başlamak için yeterlidir. Ama o küçücük şeyi canlandırmaya cesaretim var mı? Zaman gösterecek.